Ik heb een neef met het syndroom van Down. Dat vond ik toen ik hem net leerde kennen best een beetje eng. Niet omdat het echt eng was, maar onbekend. Dat werd snel minder na verjaardagen en logeerpartijtjes.
Mijn neef bleek echt een topgozer.

Inmiddels is deze neef volwassen en vanuit zijn ‘ werk’ wilden ze een uitje plannen. Het programma was varen, picknick, spelletjes en weer terugvaren. De vraag kwam of ik met de sloep wilde varen. Natuurlijk wilde ik dat.

Wat een superuitje werd dat. Het weer zat mee, maar het gezelschap was echt om van te leren.
Ik ben overladen met complimentjes als “Leuke slippers heb jij.” “Wat een mooie boot.” “Ik vind je lief.”
Goed voor mijn ego, maar zeer zeker ook voor mijn gasten. Zij waren blij, positief, dankbaar, lief, gul met complimentjes en genoten volop. En ik ook.

Mijn leermoment: hoe mooi is het om onbevangen in het leven te staan!
Hoe leuk is het om spontaan complimentjes te geven, gemeende complimentjes uiteraard. Daar wordt je zelf blij van én je doet de ander een plezier.

Ter inspiratie:

  • Hoe onbevangen ben jij?
  • Geef jij gemakkelijk een compliment?